مقالات

سقف عرشه فولادی و مقایسه آن با سقف وافل

سقف کامپوزیت یا مرکب از تیرهای فلزی تشکیل شده و دارای برشگیر، بتن و آرماتور حرارتی می‌باشد. بال فوقانی تیرها از طریق برشگیر تحمل فشار بتن را به عهده دارد و قسمت تحتانی تیرها، کشش را تحمل می‌کنند.

تیرهای فرعی می‌توانند از نوع لانه‌زنبوری یا سایر پروفیل‌های نورد شده باشند. از این سیستم سقف در ساختمان‌های فولادی اجرا می‌شود.

سقف عرشه فولادی روی اسکلت فلزی اجرا می‌شود و وزن کمتری را در پی خواهد داشت.

این سقف با روش شمع و یا بدون شمع‌بندی صورت می‌گیرد. برای جلوگیری از افزایش اندازه تیرها و شکم دادن سقف (معمولاً برای دهانه‌های بالای 3 متر)، یک شمع در وسط دهانه قرار می‌گیرد. درصورتی‌که دهانه بالای 6 متر باشد، از 2 شمع استفاده می‌شود.

کم بودن وزن سقف عرشه فولادی، باعث کاهش نیروی جانبی وارده به سازه خواهد شد در نتیجه، وزن اسکلت سبک‌تر و به‌صرفه‌تر می‌شود. عملکرد لرزه‌ای این نوع سقف مناسب است؛ چرا که دارای سختی و یکپارچگی خوبی می‌باشد.

مزایا سقف عرشه فولادی

  • کاهش وزن سقف نسبت به سقف‌های تیرچه‌بلوک و دال بتنی
  • سهولت اجرای بازشو
  • سرعت بالای اجرا
  • مقرون‌به‌صرفه
  • کنترل بارها هنگام اجرای سقف
  • مقاوم در برابر شرایط جوی نابسامان
  • مقاوم نسبت به حریق
  • امکان بتن‌ریزی چند سقف به طور همزمان
  • حذف قالب‌بندی و عدم نیاز به شمع‌بندی

معایب سقف عرشه فولادی

  • در صورت اجرای غیر اصولی و عدم درگیری کامل بتن و فولاد، ممکن است سقف دچار شکم زدگی شود.
  • لرزش زیاد (اگر هنگام ساخت از شمع‌بندی استفاده شود لرزش آن کمتر خواهد شد)
  • به دلیل نیاز به سقف‌های کاذب، هزینه تمام شده آن، نسبت تیرچه بلوک و یا کرومیت بیشتر است.
  • نیاز به زمان بیشتر برای اجرا

اجزای سقف کامپوزیت: تیرهای فرعی، برشگیرها، بتن و آرماتور

اجزای سقف عرشه فولادی: تیرهای فرعی، ورق گالوانیزه کنگره دار، گلمیخ ها، بتن و آرماتور

سقف وافل چیست؟

یک سیستم سازه‌ای است که برای دهانه‌های بزرگ از جمله ساختمان‌های عظیم، بیمارستان و فرودگاه کاربرد دارد. در سقف وافل جهت کاهش وزن سازه، میلگردهای کششی حذف شده و بتن‌های زیر تار خنثی حذف می‌شود.

قالب بتن، مکعبی شکل از جنس پلاستیک و تو خالی است و بتن‌های مسلح، تحمل نیروی کششی توسط آرماتورها انجام می‌شود.

مقایسه روش اجرای سقف عرشه فولادی و سقف وافل

سقف عرشه فولادی:

چیدن ورق‌های فولادی را روی نشیمن تیرهای سازه، پوشش دادن دهانه سقف، نصب گل‌میخ‌ها، آرماتوربندی و بتن‌ریزی

ابتدا ورق‌های فولادی روی نشیمن تیرهای سازه قرار می‌گیرند و در کنار هم طبق نقشه اجرایی چیده می‌شوند. سپس دهانه‌ها را باید پوشش داد. درصورتی‌که طول دهانه سقف بیشتر از 4 متر باشد، نیاز به اجرای تیر فرعی بدون شمع‌بندی دارد. پس از محکم شدن ورق‌ها، گل‌میخ‌ها روی سقف جوش داده می‌شوند.

سپس آرماتوربندی سقف انجام می‌شود. میلگردهای حرارتی ضد حریق به همراه آرماتور روی عرشه فولادی نصب می‌شود. مرحله آخر بتن‌ریزی صورت می‌گیرد. بتن‌ها روی عرشه ریخته شده و در آخر آن را صاف می‌کنند.

سقف وافل:

زیر سازی سقف وافل، قالب چینی، آرماتورگذاری، بتن‌ریزی، قالب برداری و عملیات نازک‌کاری

زیر سازی سقف با توجه به طراحی نقشه انجام می‌شود. جک‌های اطمینان در فاصله مناسب از یکدیگر قرار می‌گیرند. سپس قوطی‌های اصلی و فرعی اجرا شده و قالب‌های وافل روی آنها گذاشته می‌شود. در مرحله بعد قالب‌ها در محل مناسب خود قرار گرفته و آرماتوربندی می‌شوند.

آرماتور‌های طولی شبکه فوقانی و آرماتورهای تقویتی درصورتی‌که قالب وافل دوطرفه باشد در دو جهت متعامد و برای قالب وافل یک‌طرفه در یک جهت کار‌گذاشته می‌شوند. در پایان کار بتن‌ریزی صورت گرفته و در آخرین مرحله، بر اساس دما و نوع قالب، باز کردن قالب انجام می‌شود.

مقایسه نکات اجرایی سقف عرشه فولادی و سقف وافل

سقف عرشه فولادی:

نوع ورق فولادی و ضخامت آن باید در نظر گرفت. یکی از بهترین ورق‌ها، رول فرمینگ به روش تایوانی است و مزیت این ورق، درگیری بیشتر بتن با ورق است.

ارتفاع عرشه‌های فولادی بایستی بین 5 تا 7.5 سانتی‌متر و عرض متوسط کنگره های پرشده با بتن نباید کمتر از ۷۵ میلی‌متر باشد. در این نوع سقف، نیازی به استفاده از آرماتورهای کششی نیست.

در نظر داشته باشید که پوشش بتن روی گل میخ نباید کمتر از 13 میلی‌متر شود.

گلمیخ ها مستقیماً جوش نمی‌شوند و باید ذوب شوند. قبل از گیرش بتن روی سقف، اجرای دپوی مصالح مجاز نیست و نباید انجام بگیرد. در دمای فلز پایه 18- درجه سانتیگراد، نباید جوشکاری صورت بگیرد.

هنگام حمل و نصب ورق‌های عرشه، مراقب باشید که آسیبی به ورق‌ها وارد نشود. چرا که در روند اجرا، با مشکل روبرو می‌شوید. از اجرای ورق‌های عرشه فولادی که دچار تغییر شکل‌های ماندگار گردیده‌اند خودداری شود.

قبل از بتن‌ریزی محل بازشو با ابعاد کوچک، با پلاستوفوم پوشیده می‌شود و سپس برشکاری در ورق عرشه انجام می‌گیرد.

المان‌های فولادی باید در فواصلی کمتر از 400 میلی‌متر مهار شوند.

عرض نشیمن ورق‌های عرشه روی تیرهای اصلی و تیرهای لبه نباید کمتر از 50 میلی‌متر باشد.

ضخامت دال بتنی در بالای کنگره کمتر از 50 میلی‌متر در نظر گرفته نشود.

بیشترین مصرف اندازه سنگدانه در بتن‌ریزی دال مرکب عرشه فولادی برابر با 24 میلی‌متر طراحی شود.

سقف وافل:

این سقف دال دو طرفه در دو سوی باربری انجام می‌شود. در صورت نیاز به افزایش جان تیرچه در اندازه لازم می‌توان برای سقف وافل اجرا کرد و این موضوع به سبک‌سازی سقف کمک می‌کند.

استفاده از اسکافلد در زیرسازی سقف، خطراتی مثل در رفتن جک و نشست سقف در حین بتن‌ریزی کاهش پیدا می‌کند و اطمینان از این بابت حاصل می‌شود.

با اجرای تیرچه درجا، پیوستگی بتن و صلبیت سقف به‌خوبی رعایت می‌شود و سبب کاهش لرزش سقف و بار مرده ساختمان خواهد شد.

توجه داشته باشید که در انتهای ستون‌ها و در امتداد تیرها باید توپر اجرا گردد.

مقایسه هزینه‌ای سقف عرشه فولادی و سقف وافل

سقف عرشه فولادی:

سقف کامپوزیت به دو صورت شمع‌بندی و بدون شمع‌بندی با توجه به ابعاد دهانه سقف انجام می‌شود. از کاربرد سقف کامپوزیت بیشتر در سازه‌های فولادی است. در اجرای سقف‌های کامپوزیت از یونولیت استفاده نمی‌شود و برای یکنواخت کردن زیر سقف از سقف کاذب استفاده می‌شود که این امر موجب افزایش هزینه‌های سقف عرشه فولادی خواهد شد.

درست است که کاهش وزن سقف باعث صرفه اقتصادی می‌شود ولی به دلیل نیاز به سقف کاذب هزینه‌ها افزایش می‌یابد.

از جمله مواردی که سبب کاهش هزینه‌ها می‌شود: کاهش مصرف میلگرد های کششی، عدم نیاز به قالب‌بندی، حذف تیرهای فرعی، صرفه‌جویی در حجم بتن‌ریزی، حمل‌ونقل کم، کاهش دستمزد کارگران، نیاز به کمترین فضا برای دپو و نگهداری و صرفه‌جویی در مصرف آهن

با حذف قالب‌بندی و با اجرای همزمان بتن‌ریزی چند سقف به‌صورت یکجا، بعد از تکمیل شبکه‌های تأسیساتی به‌صورت یکجا، سرعت اجرای سقف بیشتر می‌شود.

برشگیرهای نبشی و ناودانی حذف می‌شوند و نیازی به آن در فرایند اجرای سقف نخواهد بود.

با حذف برشگیرها دیگر نیازی به جوشکاری نیست و بتن موردنیاز در این سقف به طور میانگین 0/9 مترمکعب برای هر مترمربع است و در مقابل دیگر سقف‌ها بتن کمتری مصرف می‌شود.

سقف وافل:

در سقف وافل نیازی به اجرای سقف کاذب نخواهد بود (برعکس سقف عرشه فولادی). این سقف به دلیل زیبایی ظاهری، نیازی به سقف کاذب ندارد. به همین دلیل سرعت انجام سقف کامپوزیت نسبت به سقف وافل بیشتر می‌شود و زمان طولانی تری برای اجرا نیاز است.

از این نظر، هزینه خرید سقف کامپوزیت به دستمزد اجرا اضافه می‌شود و سبب افزایش هزینه تمام شده سقف خواهد شد.

در سقف وافل بتن نواحی کششی حذف می‌شود، باعث کاهش بار مرده سقف شده و استحکام و مقاومت سقف را در پی دارد.

تیرچه‌های متعامد باعث سختی سقف شده و به میزان قابل قبولی این سختی افزایش می‌یابد.

به‌عنوان‌مثال: یک سقف وافل دو طرفه با ضخامت 25 سانتی‌متر دارای وزنی معادل یک دال توپر 13 سانتی‌متری است. در نتیجه سختی آن معادل یک دال توپر 18 سانتی‌متری شده و موجب کاهش بار مرده سقف و افزایش سختی در دهانه‌های بلند می‌شود.

Call Now Button
× ارتباط با کارشناسان گنبد فیروزه